Vliegvakantie? Het kán niet meer

Iemand recht in zijn gezicht zeggen dat ik zijn vliegvakantie niet vind kunnen, durf ik eigenlijk niet. Maar tegelijkertijd vind ik ook, dat niets durven zeggen hierover niet meer kan.

De afgelopen jaren reageer ik steeds beleefd enthousiast op foto’s van verre vakanties. Leuk hoor, die palmbomen. Ja, prachtig strand. En iedere avond zonder jas buiten zitten, wat heerlijk. Ik zeg niet: Wat? Een weekje Azië in de herfstvakantie? Of: Je had ook met de trein naar Londen kunnen gaan. Of: wel eens gehoord van CO2 en de opwarming van de aarde?

En niemand zei ooit zoiets tegen mij, toen ik ooit uit het vliegtuig stapte na een weekje Pisa of een weekendje Kopenhagen. Dat had ik zeker niet leuk gevonden, maar dat had natuurlijk wel gemoeten.

Een paar jaar geleden heb ik besloten om niet meer te gaan vakantievliegen. Ik wil het wel, maar ik doe het niet, want ik weet dat het niet kan. Ik wil het niet nog verder verpesten voor de rest van de wereld. Ik heb mijn portie gehad.

En ik weet dat er veel meer mensen zijn die er ook zo over denken. Ook zij vliegen niet meer, terwijl ze dat echt wel willen. Toch hoor je ze bijna nooit. Want ook zij hebben schroom anderen aan te spreken op hun gedrag.

We hebben maar 12 jaar de tijd om de klimaatcatastrofe te beperken, zegt de VN. Let wel: niet om de catastrofe te voorkomen, maar om de omvang van de catastrofe te beperken. Dat maakt helder wat er moet gebeuren, lijkt mij. De regering neemt direct een aantal maatregelen: geen nieuw vliegveld in Lelystad, vliegen is niet langer belastingvrij, drastisch minder vluchten op Schiphol en reizen met de trein wordt goedkoper. Maar ja, hoe dapper is onze regering?

Vrijheid

‘Vrijheid is voor mij dat ik overal heen kan vliegen waar en wanneer ik wil,’ hoor ik iemand zeggen in de documentaire Vrijheid Gelijkheid Broederschap over idealen in de 21e eeuw* (*NPO linkje). En dat is denk ik precies het probleem.

Vrijheid is het hoogste ideaal in Nederland. Wee degene die aan die vrijheid durft te tornen. Dat durft niemand. Zelfs de regering niet. Onze VVD-klimaatminister verheerlijkt op TV de vrije markteconomie en ook zijn regeringscollega’s van CDA, D66 en Christenunie durven niets te doen tegen vakantievliegen uit angst hun kiezers voor het hoofd te stoten. Met geen woord wordt er gerept over verantwoordelijkheid. Zelfs als de ‘vrijheid’ van vliegende Nederlanders het recht op een gezonde leefomgeving voor de rest van de wereld in gevaar brengt.

Wat mij verbaast is de vanzelfsprekendheid waarmee vliegen nog steeds als vrijheid gezien wordt. Vliegen is volgens mij helemaal geen vrijheid, zelfs geen voorrecht. Het een vervuilende manier van reizen. Het is toch te gek dat niemand daar iets van durft te zeggen?

De regering heeft die moed niet. Dat is duidelijk. Maar iemand moet die moed wel hebben. De vraag is nu: heb ik die moed?

 

Ik zie nu al enorm op tegen het moment dat iemand mij enthousiast gaat vertellen over zijn of haar verre vliegreis. Wat ik precies ga zeggen, weet ik nog niet helemaal. Maar ik ga iets zeggen, dat staat vast.