Stemmen met hart, hoofd, handen en voeten

Mijn hoofd volgt dagelijks het politieke nieuws, maar mijn hart vindt dat best lastig als het gaat om zaken als klimaat, vervuiling, gaswinning en ga zo maar door. We mogen weer stemmen op 20 maart, maar wat mij betreft werkt gewoon stemmen niet goed genoeg. Daarom doe ik het deze keer anders: ik ga stemmen uit alle macht.

Er staat veel op het spel. Een kwetsbare, drukbevolkte planeet die niet opgewassen is tegen allesvernietigende hebzucht en kapitalisme. Om maar eens wat te noemen. Natuurlijk heb ik niet de illusie dat één stem van mij bij de provinciale verkiezingen de gehele klimaatproblematiek kan oplossen, maar ik heb hem wel, die ene stem en die wil ik graag zo goed mogelijk inzetten.

Ik een trouwe stemmer. Mijn hart heeft altijd wel zijn twijfels, want bijna nooit gaf stemmen mij het gevoel dat ik er iets mee bereikte. Maar ja, het idee dat democratie belangrijk is en dat je je stem niet verloren mag laten gaan, heb ik van huis uit meegekregen. Mijn hoofd ziet stemmen als een recht én als een plicht. Wie niet gaat stemmen, heeft ook geen recht om te klagen over hoe de dingen geregeld zijn.

Ik stem. En er is — vind ik — vrij veel reden tot klagen. Maar mijn hoofd weet dat het geen zin heeft om te klagen. En ook mijn hart wil liever iets nuttigs doen. 

Bovendien, er is ook reden tot optimisme. Ik weet dat er heel veel politici goed werk doen. Ik heb ze dit jaar gezien, de tweede-kamerleden in hun dunne partij-regenjasjes, afgereisd uit Den Haag, ’s ochtends vroeg in hun vrije weekend in de regen bij het protest tegen gaswinning in Harlingen. Ik heb ze gesproken, de lokale politici, op bezoek in het dorpshuis, flyerend in de stad of bij de raadsvergadering. Ik lees wat ze doen op twitter. En in de krant lees ik hoe ze stemmen en wat ze zeggen. 

Deze politici zouden hun goede werk voor klimaat en milieu nog beter en veel sneller kunnen doen met bredere steun.

Stemtraject

Daarom heb ik iets bedacht om mijn waardevolle, maar niet-zo-heel-invloedrijke stem 

beter te gebruiken. Ik ga mijn stemmoment gewoon uitbreiden. Ik ga mijn stem ook laten horen bij de Klimaatmars op 10 maart in Amsterdam. En niet alleen ga ik mijn eigen stemmoment uitbreiden, ik ga andere mensen beleefd melden dat ze niet moeten vergeten om te gaan stemmen. En ik ga vragen of ze meegaan naar Amsterdam natuurlijk. 

Gedurende mijn hele stemtraject zet ik alle beschikbare middelen in: hart, hoofd, handen en voeten.

10 maart: stemmen met de voeten

Een goede manier van stemmen. Nooit meer tanken bij Shell, niet meer vliegen of liever zelf je kleren maken dan iets kopen. Zo stem ik meestal met de voeten. Maar nu wordt het stemmen met de voeten gewoon een stukje lopen. Met een heleboel andere mensen.

Eigenlijk hebben vooral mijn handen veel werk bij het stemmen met de voeten. Ze moeten van mij een spandoek maken. De grappige spandoeken van de school-klimaatstakers (geen spijbelaars, stakers!) maakten dat ik dacht, een spandoek moet echt. 

Dus ga ik op zoek naar een groot stuk karton en verf. Ondertussen zet ik mijn hoofd aan het werk. Verzin even iets enorm grappigs. Dat blijkt lastig. De handen vinden het spandoek wel leuk. Ze houden van dingen maken. 

Het werven gaat boven verwachting. Binnen no time heb ik een keiharde toezegging binnen van een mede-klimaatmarser uit het dorp. En een optie op nog twee.

20 maart: keuzestress

En dan twintig maart. Het gewone stemmen. Routinedingetje. Lopen naar het stembureau, kleuren, klaar. Zou je denken.

Tot nu toe had ik een handige standaard werkwijze: verkiezingsprogramma’s van partijen van voorkeur lezen, beste partij kiezen, de beste vrouw van die lijst kiezen. Herhalen bij eerstvolgende verkiezingen. Bij gebleken wangedrag van geslecteerde partij, alle daaropvolgende verkiezingen uitsluiten van mededinging.

Maar dit keer heb ik een probleem. Stemmen was een eenvoudig klusje voor mijn hoofd, maar nu bemoeit mijn hart zich ertegenaan. Dat maakt het ingewikkeld. Ik ben echt onder de indruk van de inzet en strijdvaardigheid van sommige van de politici met wie ik afgelopen jaar heb ik contact gehad via twitter, bij demonstraties, in het dorpshuis, op de raadsvergadering of op straat. Mijn hart gunt drie partijen mijn stem om hun inzet voor het klimaat. En ik heb maar één rood vakje. Gelukkig heb ik nog even tijd om erover na te denken.

Bindend stemadvies

Hier volgt voor de zekerheid nog even mijn bindend stemadvies.

Ga stemmen. Gebruik hart en hoofd. En dan bij voorkeur met handen en voeten kracht bijzetten. 

Er staat veel op het spel. Een kwetsbare, drukbevolkte planeet die niet opgewassen is tegen allesvernietigende hebzucht en kapitalisme. Om maar eens wat te noemen.