Giroblauw past niet langer bij mij

Overstappen naar een groene bank zat al lang in de planning voor deze klimaatcolumn, maar dan nog even niet voor nu. Een groene bank-make-over is feitelijk een saaie administratieve handeling. Typisch iets wat later ook nog wel kan. Een beetje aan het einde van het jaar had ik gedacht. Maar ja. Toen besloot ING het salaris van topman Ralph Hamers te verhogen naar drie miljoen. En ik heb drie rekeningen bij de ING.

Eigenlijk was ik gewoon boos op mezelf, niet eens op de ING. Het heeft geen zin om boos worden op iemand van wie je weet dat je er niets van hoeft te verwachten. Zakkenvullers moet je niet op je geld laten passen. Zo simpel is het. Ik wist het. Als je weet dat iemand niet met je geld te vertrouwen is, moet je hem je geld niet geven.

Waarom deed ik dat dan toch?

En die schaamteloze salarisverhoging was het ergste nog niet. Waarom betaalde ik mee aan de Dakota Access Pipeline die zwaarvervuilende fossiele olie over het heilige land van de Sioux indianen voert? En waarom hielp ik eigenlijk mee aan de bouw van een kolencentrale bij Cirebon, op Java, waar de bewoners nu al lijden onder ernstige luchtvervuiling? Wat hebben de Sioux indianen en de inwoners van Cirebon mij ooit misdaan?

Ik schaam mij om het om hier op te schrijven. Als ik heel eerlijk ben, komt het door de leuke jongens in mijn Rijam schoolagenda.

Leuke jongens 

Tussen de Clearasil-advertentie, waarvan de gezichten door mij met feestelijke rode stippen waren ingetekend, de foto’s van Blondie en Koot & Bie en de door mij ingeplakte Snoopy-plaatjes, stonden leuke, vrolijke jongens (en meisjes) met blauwe kleren bij blauwe strandhuisjes en blauwe strandstoelen. ‘Giroblauw past bij jou’ stond er. En daar was ik het als twaalf-jarige echt helemaal mee eens.

Maar er was meer. Wat ook heel goed bij mij paste was die leuke blauwe plastic koffer. In de koffer zaten een blauw spaarboekje, een blauw mapje met cheques, een blauw boekje met overschrijfkaarten en onbeperkt grijze enveloppen met blauwe opdruk. Fantastisch. En bovendien kreeg ik steeds post, waarop ik kon zien dat het geld dat ik had ingeleverd bij het postkantoor nu echt op mijn rekening stond. De koffer en mijn giroblauwe bankpas waren voor mij het keiharde bewijs dat ik geen klein kind meer was.

Bioscoopbon

Bijna veertig jaar later zijn de vrolijke blauwe jongens en de blauwe koffer van de Postgiro bij de Rabobank een transparante pinpas, een bioscoopbon en vijfentwintig euro gratis tegoed op je tienerrekening.

Toen onze kinderen geboren werden, openden wij voor hen een rekening bij de coöperatieve bank in het dorp. Dat was een leuk idee van ons. Dan konden ze zelf hun geld naar de bank brengen. Maar nog voordat onze kinderen van de lagere school waren, was de Rabo uit ons dorp vertrokken.

Nu ik na al die jaren eindelijk mijn ING-vertrek regel, vertrekt de Rabo ook.

Een briljante marketingcampagne gaf mij lang geleden het gevoel dat ik een zelfstandige twaalf-jarige was. In ruil daarvoor gebruikten zij bijna veertig jaar mijn geld, terwijl de giro veranderde van een overheidsbedrijf met een nutsfunctie naar een klimaatschendend beursgenoteerd bedrijf. En ook de coöperatieve dorpsbank, ooit opgericht door hardwerkende boeren en tuinders, probeerde met “Growing a better world together”, transparante pinpassen en gratis bioscoopbonnen onze aandacht af te leiden van haar fraude- en witwaspraktijken.

Hoe ik het ooit goed kan maken met de Sioux en de mensen in Cirebon weet ik niet, maar deze twee banken krijgen mijn geld niet meer.

Dus. Geef je portemonnee niet in bewaring bij een zakkenvuller. Kies een bank die je geld gebruikt zoals jij dat wilt. En gebruik de overstapservice. Dat is handig. En beschamend weinig werk.